Yine bir Saytasinsaat içeriğiyle karşınızdayız! Bu kez konumuz: “Kös kös oturma ne demek”.
Kös Kös Oturmak Ne Demek? Sessizliğin İçinde Büyüyen Bir Hikâye
Kös kös oturmak ne demek, hiç düşündünüz mü?
Bazı kelimeler vardır, anlamını sözlükten öğrenseniz bile gerçek duygusunu yaşamadığınız sürece tam olarak kavrayamazsınız. “Kös kös oturmak” da benim için böyle bir ifadeydi. Çocukluğumdan beri duyardım bu sözü. Annem bazen odasında sessizce duran biri için “Bütün gün kös kös oturuyor” derdi. O zamanlar bunun sadece boş boş durmak anlamına geldiğini sanırdım.
Ama insan büyüdükçe bazı kelimelerin aslında içinde kocaman duygular taşıdığını fark ediyor.
Ben Kayseri’de yaşayan 25 yaşında biriyim. Günlük tutmayı çok severim. Bazen bir gün içinde yaşadığım küçük bir olayı bile defterime uzun uzun yazarım. Çünkü bazı anların üzerinden zaman geçince, o an hissettiğim şeyleri unutmak istemem. Özellikle de kırıldığım, umutlandığım ya da kendimle mücadele ettiğim zamanları…
“Kös kös oturmak” ifadesinin gerçek anlamını da hayatımın en zor dönemlerinden birinde öğrendim.
Kayseri’de geçen sessiz bir akşam
Geçen kış, hayatımda büyük bir değişiklik yapmak için uğraşıyordum. Uzun zamandır hayalini kurduğum bir iş başvurusu yapmıştım. O iş benim için sadece bir çalışma fırsatı değildi. Kendimi kanıtlamak, aileme artık kendi ayaklarım üzerinde durabildiğimi göstermek ve geleceğim için yeni bir kapı açmak istiyordum.
Başvuru yaptığım gün heyecandan yerimde duramıyordum. Günlüğüme bile o günü yazmıştım.
“Bugün içimde garip bir umut var. Belki hayatımın yönü değişecek.”
diye not düşmüştüm.
Aradan birkaç hafta geçti. Her gün telefonuma bakıyordum. Bir mesaj, bir arama bekliyordum. Sabah uyandığımda ilk yaptığım şey bildirimleri kontrol etmekti. İçimde hem büyük bir heyecan hem de küçük bir korku vardı.
Sonunda beklediğim haber geldi.
Ama beklediğim gibi değildi.
Olumsuz cevap almıştım.
O an hissettiğim hayal kırıklığını tarif etmek gerçekten zor. Sanki günlerdir taşıdığım umut bir anda elimden alınmış gibiydi. Kendime kızdım, yetersiz hissettim ve odama kapanmak istedim.
İşte o zaman gerçekten kös kös oturdum.
Kös kös oturmak sadece oturmak değildir
O gün odamda saatlerce sessiz kaldım. Televizyon açıktı ama ne izlediğimi bilmiyordum. Telefon elimdeydi ama kimseyle konuşmak istemiyordum. Pencereden dışarı bakıyor, Kayseri’nin soğuk havasını izliyordum.
Annem birkaç kez yanıma geldi.
“Ne oldu sana? Bütün gün kös kös oturuyorsun.”
dedi.
O anda bu sözün anlamını gerçekten hissettim.
Kös kös oturmak; sadece bir yerde hareketsiz durmak değildir. İçinde kırgınlık, üzüntü, isteksizlik ve bazen de çaresizlik taşıyan bir bekleyiştir. İnsan fiziksel olarak oturur ama zihni sürekli geçmişte dolaşır.
“Acaba nerede hata yaptım?”
“Daha farklı mı davranmalıydım?”
“Belki de hiçbir zaman istediğim yere gelemeyeceğim.”
gibi düşünceler insanın içinde dönüp durur.
Ben de o gün böyleydim.
Dışarıdan bakıldığında sadece odamda oturan biriydim. Ama içimde büyük bir savaş vardı.
Günlüğümdeki en zor sayfa
O gece her zamanki gibi günlüğümü açtım. Fakat ilk defa yazacak kelime bulamadım. Normalde duygularımı yazmak bana iyi gelirdi. Ancak o gün kalemi elime aldığımda sadece uzun süre boş sayfaya baktım.
Sonra yavaşça yazmaya başladım.
“Bugün kendimi kaybetmiş gibi hissediyorum. Çok istediğim bir şey olmadı ve sanki bütün çabalarım boşa gitmiş gibi geliyor.”
Bu cümleyi yazınca gözlerim doldu.
Çünkü bazen insan başkalarına güçlü görünmeye çalışırken kendi içinde ne kadar yorulduğunu fark etmiyor. Ben de sürekli “Daha çok çalışmalıyım, daha sabırlı olmalıyım” diyordum ama aslında biraz üzülmeye de ihtiyacım vardı.
O gün kendime izin verdim.
Üzüldüm.
Kırıldım.
Sessiz kaldım.
Kös kös oturdum.
Ama bunun sonsuza kadar sürmesine izin vermedim.
Küçük bir konuşma, büyük bir değişim
Ertesi gün babam yanıma geldi. Çok konuşkan biri değildir. Duygularını genelde sözlerle değil, davranışlarıyla gösterir. Elinde çay vardı ve yanıma oturdu.
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra bana sadece şunu söyledi:
“Bir kapı kapanınca insan biraz oturur, düşünür. Ama sonra kalkıp başka kapıya gider.”
Bu cümle bana çok basit gelmişti ama o an gerçekten içime dokundu.
Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey büyük tavsiyeler değil, yanında birinin olduğunu hissetmektir.
O gün anladım ki kös kös oturmak bazen gereklidir. İnsan her zaman güçlü olmak zorunda değildir. Bazı yenilgilerden sonra durmak, düşünmek ve duygularını anlamak gerekir.
Ama önemli olan orada kalmamaktır.
Kös kös oturmanın ardından gelen umut
Birkaç gün sonra yeniden harekete geçtim. Yeni başvurular yaptım. Kendimi geliştirmek için çalışmaya başladım. İlk reddedildiğimde dünyanın sonu gibi gelen şeyin aslında hayatımın küçük bir bölümü olduğunu fark ettim.
Bazen yaşadığımız hayal kırıklıkları bizi durdurur. O anlarda kös kös otururuz, çünkü içimizdeki kırgınlığı anlamaya çalışırız.
Ama zaman geçtikçe insan yeniden ayağa kalkmayı öğrenir.
Bugün o eski günlüğümü açıp o sayfayı okuduğumda kendime gülüyorum. Çünkü o gün her şey bitmiş gibi hissetsem de aslında yeni bir başlangıcın eşiğindeymişim.
İnsan bazen sessizliğinde büyür
Şimdi geriye dönüp baktığımda “kös kös oturmak” ifadesine farklı bakıyorum. Eskiden bu sözü tembellik gibi düşünürdüm. Şimdi ise bazı insanların içinde yaşadığı sessiz mücadeleyi anlatan güçlü bir ifade olduğunu düşünüyorum.
Bir insanın saatlerce sessiz kalması, hiçbir şey yapmadığı anlamına gelmez.
Bazen o sessizliğin içinde kararlar alınır.
Bazen yaralar iyileşir.
Bazen yeni hayaller kurulur.
Ben Kayseri’de küçük odamda kös kös oturduğum o günü unutmayacağım. Çünkü o gün kendimi en güçsüz hissettiğim anlardan biriydi ama aynı zamanda kendimi en iyi tanıdığım gündü.
Hayat bazen bizi durmaya zorlar. Bazen bekleriz, bazen kırılırız, bazen hiçbir şey yapmak istemeyiz.
Ama insanın hikâyesi, oturduğu yerde bitmez.
Bir gün mutlaka ayağa kalkar.
Ve geriye dönüp baktığında, o sessiz günlerin bile kendisine bir şey öğrettiğini fark eder.